Sri Lankan Tamils Are Better Off ….


By Shenali Waduge

When Tamils in Sri Lanka were not eating together, allowing others to educate themselves because of Tamil caste, it was the Social Disabilities Prevention Act 21 in 1957 that enabled low caste Tamils to gain education – this was opposed by all elite Tamils who even wrote to the British Government against this.Sinhala and Tamil are official languages in Sri Lanka and both are declared languages of administration(16th amendment – to communicate, publications, translations, records).

Sinhala and Tamil are the language of the Courts throughout Sri Lanka.In addition, Sri Lanka’s national flag depicts both Tamils and Muslims through the colors orange and green.

All public documents – marriage certificate, death certificate, immigration forms etc. are all in Sinhalese and Tamil, so too is currency and notes.

All public events are presented in all 3 languages [Sinhalese, Tamil, and English].

Tamils have no restrictions on owning property, starting business ventures, obtaining state loans, owning land – whereas Sinhalese and Non-Vellalas are denied from obtaining land in the North (thesavalami a law).

Tamils have access to all state services and public utilities – hospitals, schools, healthcare services, public transport (at no stage did Tamils suffer as the blacks did in the US and in South Africa).

Tamils have access to all forms of sports with Tamils even representing national teams.

All road signs, buses etc. are all in both languages.

While Tamils will not allow low caste Tamils to enter hotels or restaurants of high castes, there is no hotel, restaurant, shop that says “Tamils are not welcome”.

Those that accept false propaganda and lies may like to visit Sri Lanka to realize that Tamils in Sri Lanka are better off than Tamils in any other part of the world.

Can we then please know where Tamils are being discriminated against in Sri Lanka?

As for Tamil Nadu – close to 20% of its population are Dalits and 80% of this number live in villages where illiteracy is over 60%. 62% of these Dalits suffer from some type of abuse ranging from physical assault, sexual harassment, verbal abuse to even rape. This is how Tamils appear to be treating their own in India where the Indian Government is telling Sri Lanka to treat Tamils with “dignity and respect”.

— Excerpt from “Shouldn’t Tamil Eelaam Be In Tamil Nadu? – OpEd” By Shenali Waduge, October 18, 2012.

To read the full article click here —>“Shouldn’t Tamil Eelaam Be In Tamil Nadu? – OpEd” By Shenali Waduge 

Enhanced by Zemanta
About these ads

Festival of Our Lady of Good Health, Vailankanni, in Washington DC


.

Myself By T.V. Antony Raj .

.

The Oratory of Our Lady of Good Health, Vailankanni, at the Basilica of the National Shrine of the Immaculate Conception in Washington, DC.

The Oratory of Our Lady of Good Health, Vailankanni, at the Basilica of the National Shrine of the Immaculate Conception in Washington, DC. (Photo: T.V. Antony Raj)

.

On Saturday, September 8, 2012, devotees from Washington DC, Maryland, New Jersey and other parts throughout the country, and from Canada, undertook the pilgrimage to Washington DC. They celebrated the feast of “Our Lady of Good Health,” Vailankanni at the Basilica of the National Shrine of the Immaculate Conception in Washington, DC. The Most Revered Antony Devotta, Bishop of Tiruchirapalli, India, officiated as the main celebrant for the Pilgrimage Mass.

The members of the Indian American Catholic Association (IACA) – Tamils, Keralites, Anglo-Indians, Mangaloreans, Goans, Bengalis, Sinhalese, Asian Pacific Catholics, and other devotees organized the annual pilgrimage.

In 1997, the IACA realized its dream of establishing an oratory to “Our Lady of Good Health,” Vailankanni, at the Basilica of the National Shrine of the Immaculate Conception, in Washington, DC. This year marks the 15th anniversary of the inauguration of the Oratory. This beautiful chapel at the nation’s principal Marian Shrine has become one of the most visited at the Basilica.

The devotees prayed and sang hymns in a variety of Asian languages – Tamil, Malayalam, Hindi, Marathi, Konkani, Bengali, Sinhalese, etc.

It turned out to be a valuable experience for me and my family members. We participated in the celebrations that conveyed the vibrant Indian traditions mingled with spiritual, cultural and ethnic heritage in a spirit of cooperation and harmony in Washington DC., United States.

.

.

Add this anywhere

Sri Lankan Catholic Pilgrims Attacked by Pro-LTTE Outfits in Tamilnadu


Shrine Basilica of Our Lady of Health, Velankanni. Photo: J.T. Leo Fernando

Shrine Basilica of Our Lady of Health, Velankanni. Photo: J.T. Leo Fernando

On Monday, September 3, the government of Sri Lanka issued the following advisory for its citizens visiting Tamilnadu:

“The Government of Sri Lanka is constrained to request Sri Lankan nationals in the interest of their security to desist from undertaking visits to Tamilnadu until further notice.”

The Sri Lankan Government posted the advisory after a group of 184 Sri Lankan Catholics who included 75 women and 36 children, were inconvenienced during their annual pilgrimage in Tamilnadu, India.

On Monday evening, members belonging to pro-LTTE Tamil outfits mobbed the pilgrims worshiping at the Poondi Madha Catholic shrine near Thanjavur. The pilgrims took refuge in the church. The protestors were members of Naam Tamizhar Iyakkam headed by film director Seeman, Tamizhar Desiya Poduvudamai Katchi led by P. Nedumaran, and the Viduthalai Chiruthaigal Katchi led by Thirumavalavan. They raised slogans and asked the pilgrims to go back to Sri Lanka, immediately.

Early Tuesday, the group of pilgrims arrived at Velankanni to offer worship at the holy Shrine Basilica of Our Lady of Health. After prayers, they left for Tiruchirapalli airport, to board a special flight home. Then, once again, they faced the rage of pro-LTTE groups. Their convoy of buses was once again blocked and attacked by the protestors who used two wheelers to block the road. The protesters shouted, “Sinhalese go back”.

A tire of a bus got punctured and the convoy halted. The protesters attacked three buses. Windowpanes of some buses were shattered in the attack; however, no passenger suffered any major injury.

Police personnel on security duty for the ongoing annual festival at Velankanni rushed to the spot. They arrested nine activists of the Naam Tamizhar Iyakkam and brought the situation under control within a few minutes.

The pilgrims later proceeded to Tiruchirappalli safely from where they are expected to leave for Sri Lanka.

The government of Sri Lanka has assured its citizens that all steps had been taken through the government of India to ensure the safety of the pilgrims.

The Sri Lankan government has also said in its advisory that if anyone has a “compelling reason to visit Tamil Nadu, such a visit should take place following prior timely intimation to the Sri Lanka Deputy High Commission in Chennai.”

The External Affairs Ministry of Sri Lankan says it regrets the growing number of incidents of intimidation of Sri Lankan nationals visiting Tamil Nadu for the purposes of tourism, religious pilgrimages, sporting and cultural activities, and professional training.

Meanwhile, the ruling AIADMK, DMK, and other political parties in Tamilnadu have joined hands in opposing the training of Sri Lankan military personnel in India. These parties allege that during the last phase of the war against LTTE, the island Republic’s forces had committed “war crimes” against Tamils.

Last Friday, a football team from Sri Lanka played a friendly match against the Chennai Customs Department. On Sunday, the Tamilnadu Chief Minister J. Jayalalithaa gave orders to send the team back to Sri Lanka. She criticized the Central Government for allowing the Lankan football team to come to India.

Ms. Jayalalithaa also gave orders to send back the students from a Sri Lankan school and their coach, who had come down to Chennai for a tournament with a city-based school, to their homeland.

Enhanced by Zemanta

The Art of Storytelling by Enid Still


July, 2012

I arrived at the end of June in flurry of auto-rickshaws, an epic train journey and an all night Kattaikkuttu performance, just as the month of storytelling was about to begin at Kattaikkuttu Gurukulam. It began with the arrival of professional storyteller Craig Jenkins on the 5th of July on his forth pilgrimage to the school. The excitement and exhilaration of everyone at the school (not just the children) told me this was indeed a special visitor and this month would indeed be one to write about.

Craig Jenkins – professional storyteller

I had to admit to Craig that I never realised Storytelling was a profession and not only that but an intricate and important art form, which like dance, acting, writing or painting must come from the heart and with a passion for the meanings and truths behind what is being told or addressed.

There is a vast oral and written tradition of storytelling here in India and many Middle Eastern countries, a lot of which will now have been translated for the western world and so, will be familiar to many. For example, I’m sure most people will know of the Middle Eastern epic – One Thousand and One Nights (or Arabian Nights) famously popularised and americanised by Disney. Perhaps their knowledge of the roots of Aladin or Ali Baba The Forty Thieves is a little vague however. What Craig brings to Kattaikkuttu Gurukulam is by all means not a westernised version of the Mahabharata or the Ramayana, neither is it simply the beautiful oral tradition passed down to him through his much loved Guru Vayu Naidu; it is an exciting, enticing and educational experience through which he applies his successful mantra of taking old, traditional stories and bringing them into the contemporary. This allows students of all ages to deconstruct the stories they have heard their whole lives, look at them from a different angle, redesign their meanings and use them to examine contemporary issues such as gender and prejudice. This is complimented by learning new stories through which students can learn for themselves how to create, construct and perform these stories.

As I write this I realise how much I have already learnt about this art and I am excited to learn more. Our storytelling workshop ‘Mun Oru Kalattil,’ taking place at the end of this month will provide me with the perfect opportunity. It will be a truly educational and eye opening experience for everyone involved, whatever their profession or reason for attending.

However, learning about this art has made me wonder why we have lost the presence of this tradition in our own culture. Undoubtedly it is still there but I think its importance and meaning within society has been lost, especially in an educational sense. Perhaps I am wrong however and it is simply my own ignorance to the art which has denied me to see it in its full light and capacity back in my corner of the world. And with that thought, the will in me to learn more about storytelling and the stories which have been kept alive in India through this oral and written tradition, has grown all the stronger!

.

RELATED ARTICLES
Enhanced by Zemanta

Theru Koothu – The dying folk art of Tamilnadu, India – Karna Motcham


.

Myself By T.V. Antony Raj

.

This is a sequel to my article “Theru Koothu – The dying folk art of Tamilnadu, India” published on July 3, 2012.

The art of Theru Koothu is handed down from one generation to the next. The performers hail from poor down trodden families of the lower echelon of society. They know no other trade. Theru Koothu is now virtually a dying art – dying because of the popularity of cinema, dying for want of patronage.

In earlier times these artists were held in high esteem for their artistry and talent. They entertained the village folk on invitation by the respective village elders. But nowadays they are a forgotten lot and perform during temple festivals in villages of their own accord and live on hand-outs.

This Tamil short film “Karna Motcham” directed by S. Murali Manohar is a real life depiction of a day in the life of a rural Theru Koothu (Street Play) artist who comes to a school in Chennai City to dance for the children at a function to be held there.

The emotions of disappointment, pain and anguish of the artist are well brought out by the actors, the director and in the dialogues written by S. Ramakrishnan.

This film has won more than 60 awards including National award by Government of India, Best short film awarded by Tamilnadu Government , Best Director award at the Canadian International Tamil Film Festival.

 

Related articles

Theru Koothu – The dying folk art of Tamilnadu, India.


.

Myself . By T.V. Antony Raj

.

Not only species of animals are vanishing from the face of our earth, forms of folk art too; and many are no more a part of the ethnic tradition of the people in most regions of this world. The present generation is not even aware that those forms of folk art did exist. One such ethnic folk art indigenous to India is the Street Play. It is now virtually a dying art – dying because of the popularity of cinema, dying for want of patronage.

Photograph by Balaji Maheshwar

In Tamilnadu, we call this folk art “Theru Koothu” (Tamil: தெருக்கூத்து). It is a folk theatre performed in the open mostly during temple festivals in the villages of Tamilnadu.

The art of Theru Koothu is handed down from one generation to the next. The performers hail from poor down trodden families of the lower level of society. They know no other trade. They travel as a troupe that include the actors, dancers, musicians, make-up artists, stage-decorators, cooks and sometimes a few family members. They are always on the move travelling from one village to another.

In earlier times these artists were held in high esteem for their artistry and talent. They entertained the village folk on invitation by the village elders. But today they are a forgotten lot and perform during temple festivals in villages of their own accord and live on handouts.

The Koothu (Tamil: கூத்து) or performance is held in an area about 16 feet long and 14 feet wide called ‘sabai’ (Tamil: சபை) meaning assembly or court.

In those good old days when there was no technology such as microphones and loudspeakers, the artists trained to sing at a high pitch to reach the entire crowd. There were not much dialogues and the artists enacted whole plays via singing with the accompanying musicians seated in the background on stage. Now, most of the Theru Koothu troupes have their own sound equipment or rent them for their performances; even then, the actors still sing spilling their guts out.

The musical instruments used include Harmonium, Mirudangam, Mugaveena, Kanjara and Thaala vaadyam.

The dress of the artists are a complex lot – wide colorful skirts, sparkling shoulder plates and elaborate wide head-dress, and of course thick bright heavy makeup.

All actors are males – even female characters are performed by males except in few instances.

They enacted mostly mythological stories already familiar to the villagers.. The themes are usually drawn from Mahabharata. Some popular items on the Theru Koothu repertoires include Harichandiran (Story of King Harischandra who never told an untruth), Draupathy Vastraparanam (Disrobing of Draupathy, the wife of the Pandavas), Karna Motcham (Defeat of Karna, the half-brother of Pandavas), Praghalada Charithram (Story of Praghalda), Bagiratha Prayathanam (Bagiratha’s efforts to bring River Ganges to Earth), etc.

Nowadays, students and activists perform Theru Koothu based on themes that create social awareness.

     

 Koothu is performed mostly late in the evenings, after 8 pm. There are no entrance fees.  No chairs provided for the audience except for the dignitaries, if there be any present at the venue. The public are at liberty to stand, sit, recline or choose whatever stance or manner in which they wish to see the play.

All the photographs I have used to augment this article were taken by my friend Balaji Maheshwar, a talented photographer. Below are some photographs of the artists and the members of a troupe caught by Balaji in their relaxed moments …

 
 
 
 
 
 
 

Add this anywhere

A True Hero by Brother Douglas


ஒரு நிஜக் கதாநாயகன்.By டக்ளஸ் அண்ணா

மாரிசெல்வம் – சோதனைகளை சாதனையாக்கிய ஏழை மாணவன்…கண்ணீர்துளிகளை மலர்கொத்துகளாக மாற்றிய சிறுவன்…

சில நாட்களுக்கு முன் தமிழகத்தில் பள்ளி இறுதி வகுப்புத் தேர்வு (SSLC) முடிவுகள் பரபரப்பாக வெளியாகிக்கொண்டிருந்த நேரம். தேர்வு எழுதிய மாணவர்கள் எல்லாம் தங்களது மதிப்பெண்களை அறிந்துகொள்ள இணையத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது தன் தாயார் சண்முகத்துடன் முதல் நாள் மூட்டிவைத்த கரிமூட்டதில் இருந்து கரி அள்ளிக் கொண்டிருந்தான் மாரி. அவனும் இந்த முறை SSLC தேர்வு எழுதியவன்தான். ஆனால் முடிவுகளைத் தெரிந்துகொள்ள அவன் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.

“மாரி… யாரோ உன்னத் தேடி வந்திருக்காங்க…” என்று அவனுடைய மூன்றாவது அக்கா பானுப்ரியா சொல்ல, அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்த கரியை அப்படியே வைத்துவிட்டு வந்தவனை, அவனுடைய பள்ளி நண்பர்கள் வாரி அணைத்துத் தூக்கிக்கொண்டனர்.

“மாரி! நீ 490 மார்க் எடுத்திருக்கடா! District First டா…” என்று கூறி அவனைத் தூக்கிக் கொண்டாடியபோது, எதுவும் புரியாவிட்டாலும் தன் மகன் ஏதோ சாதித்துவிட்டான் என்று உணர்ந்து கண்கள் கலங்கி நின்றார் மாரியின் தாய் சண்முகம்.

மாரி என்கின்ற மாரிச்செல்வம், இராமநாதபுரம் மாவட்டம் கடலாடி ஒன்றியத்துக்கு உட்பட்ட மூக்கையூர் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன். அந்த மாவட்டத்து மக்கள் பலருமே கூடக் கேள்விப்பட்டிருக்காத ஒரு குக்கிராமத்தில் இருந்து படித்துக்கொண்டே, அந்த மாவட்டத்தின் முதல் மாணவனாக மதிப்பெண் பெற்ற அவனை, அடுத்த நாள் வந்த பத்திரிகைகள் அனைத்தும் மாவட்டச் செய்திகளில் பட்டியல் இட்டன.

ஆனால் அவன் பரீட்சை எழுதியபோது அவனது குடும்பச் சூழ்நிலையை அறிந்தவர்கள் கொஞ்சம் வியந்துதான் போனார்கள். சோதனை மேல் சோதனையைத் தாங்கிக்கொண்டு, ஓர் ஏழைச் சிறுவனால் இவ்வளவு மதிப்பெண்கள் வாங்கமுடியுமா என தங்களுக்குள் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டவர்கள் பலர்.

PAD நிறுவனத்தில் Christian Children Fund of Canada (CCFC) எனும் கிராமப்புறக் குழந்தைகளுக்கான உதவித்திட்டத்தில் உதவி பெற்றுவந்த மாரி, +1 சேர நிறுவன உதவி கேட்டு வந்தபோதுதான் PAD பணியாளர்களுக்கே, தேர்வெழுதிய சமயத்தில் மாரி சந்தித்த துயரங்கள் தெரியவந்தது.

மூக்கையூர் கிராமம்தான் மாரியின் சொந்த ஊர். எட்டாவது வரை அந்த ஊரில் உள்ள புனித யாக்கோபு நடுநிலைப் பள்ளியில் படிப்பை முடித்த மாரி, மேற்கொண்டு படிக்க அங்கிருந்து வேறு பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், அதிலுள்ள கஷ்டங்களை உணர்ந்தவனாய், “அம்மா, நான் மேல படிக்கல. அப்பா கூடத் துணைக்குக் கடலுக்குப் போறேம்மா” என்று கூறினான்.

அதற்கு மேல் அவனைப் பேசவிடாமல் தடுத்த மாரியின் அப்பா முனியசாமி, “வேணாம் மாரி, நீ போய்ப் படி. அப்பா எல்லாத்தையும் பார்த்துகிறேன். நீ நல்லாப் படிக்கணுமென்னுதான் PAD-ல உனக்கு உதவி வாங்கித் தாராங்க… நல்லாப் படிக்கணும்யா. இப்படியெல்லாம் யோசிக்கக்கூடாது. உங்கக்கா பார்வதி நல்லாப் படிச்சாலும், எட்டாவதுக்கு மேல படிக்க உள்ளூர்ல ஸ்கூல் இல்லாததால படிக்க முடியாமப் போச்சுது. நீயாவது உன்னோட அக்கா வீட்டில போய் இருந்துகொண்டு மேல படிக்கப் பாரு. எப்படியாவது நம்ம வீட்டில நீயாவது படிச்சு நல்லாப் பிழைக்கணும். இதுதான் அப்பாவோட ஆசை” என்றார்.

அப்பாவின் வார்த்தைக்கு மறுப்பு ஏதும் கூறாமல் அவன் அக்காவின் வீடு இருக்கும் இராமநாதபுரம் மாவட்டம் முத்துப்பேட்டைக்கு அருகில் உள்ள வேலாயுதபுரம் என்னும் கிராமத்துக்குச் சென்று, அங்கிருந்த புனித சூசையப்பர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தான் மாரி.

மாரியின் அப்பா முனியசாமி ஒரு கடல் கூலித் தொழிலாளி. யாரேனும் கடலுக்குப் போவதற்கு மேலதிகமாக ஆட்கள் தேவைப்பட்டால் முனியசாமியும் போவார். அது இல்லாத நாட்களில் சிறு வலையை எடுத்துக் கொண்டு கரையோர மீன்பிடித் தொழில் செய்வார். அவருக்கு மாரியைப் பற்றிப் பல கனவுகள் இருந்தன. தனது குடும்பத்தில் ஒருவராவது படித்து முன்னேறி வரவேண்டும் என்று அவர் கனவு கண்டார்.

ஐந்து பெண் குழந்தைகள், இரண்டு ஆண் குழந்தைககளைக் கொண்ட பெரிய குடும்பம் அவருடையது. கடின உழைப்பும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கையுமே அதீத வறுமை அந்தக் குடும்பத்தை அண்டவிடாமல் காத்தது. நான்கு பெண்களுக்கும், ஒரு மகனுக்கும் திருமணம் முடித்துவிட்டார். எஞ்சியிருப்பது மாரியும், இன்னொரு அக்கா பானுப்ரியாவும்தான். மாரியைப் படிக்க வைக்க வேண்டும், சொந்தமாக ஒரு வள்ளம் வாங்கவேண்டும் என்று தன்னுடைய கனவுகளை அடைய இரவும் பகலுமாக உழைத்துக்கொண்டிருந்த முனியசாமிக்கு மூளையில் கட்டி வந்து பல வருடங்களாக அவதிப்பட்டு வந்தார்.

இந்த நிலையில் முத்துப்பேட்டையில் அக்கா வீட்டில் படித்துக்கொண்டிருந்த மாரி படிப்பில் கவனம் செலுத்தியதோடு விடுமுறை நாட்களில் அவன் அம்மாவுடன் சேர்ந்து கரிமூட்டம் அள்ளும் வேலைக்கும், மாமாவுடன் (அக்காவின் கணவர்) கடல் தொழிலுக்கும் சென்று குடும்ப பாரத்தையும் விரும்பிச் சுமந்தான்.

“மாரி, இப்படிப் படிச்சா நல்ல மார்க் எடுக்கமாட்ட! இதெல்லாம் விட்டுட்டு ஒழுங்காப் படிக்க பாரு” என்று அவனுடைய அக்கா முருகேஸ்வரி அவனைக் கட்டுப்படுத்தி வந்தார்.

முருகேஸ்வரி மாரியின் மூத்த அக்கா. அவருக்கும் மூன்று பெண் குழந்தைகள், ஓர் ஆண் குழந்தை. மாரியையும் தனது மகன் போலவே வளர்த்து வந்தார். வீட்டுக்கு மூத்த பெண் என்பதால் தன் தந்தை வீட்டின் அனைத்து நலன்களிலும் பங்கெடுத்துவந்தார். முருகேஸ்வரியின் கணவர் முனியனும் பரந்த மனம் படைத்தவர். இருவரும் சேர்ந்துதான் முருகேஸ்வரியின் சகோதரிகளின் திருமணங்களை முடித்து வைத்தனர்.

தேர்வுகள் எழுத இரண்டு மாதங்கள் இருக்கும் நிலையில் மாரியின் தந்தை மூளையில் இருந்த கட்டி காரணமாக, சிகிச்சை ஏதும் பலன் அளிக்காமல் இறந்துபோனார். துவண்டுபோன மாரியை மீண்டும் பள்ளிக்குப் படிக்க அனுப்பப் பெரும் பாடு பட்டார் தாய் சண்முகம். அதன்பின் குடும்பச் சுமை முழுதும் தாய் சண்முகம் தலையில் விழ, அவரும் மகள் வீட்டில் இருந்து விறகு வெட்டச் செல்வது, கூலி வேலைக்குச் செல்வது, கரிமூட்டம் எனப் பல வேலைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

வறுமையின் மத்தியில் தன் படிப்பைத் தொடர்ந்த மாரி தேர்வு எழுதத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தான்.

தேர்வு நாளும் வந்தது.

முதல் இரண்டு தேர்வுகளையும் எழுதி முடித்து வந்த மாரியிடம், “பரீட்சை நல்லா எழுதிருக்கியா மாரி?” என அக்கா கேட்டார்.

“ஆமாக்கா. இன்னிக்கு English II பேப்பர். இனிதான் மேத்ஸ் பேப்பர் வரும். அதை நாளை மறுநாள் எழுதணும்” என்று பதில் சொல்லிக்கொண்டே அக்காவின் முகத்தைப் பார்த்த மாரிக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று பட்டது.

“என்னக்கா! என்னாச்சு?” என்று அவன் பதற, “ஒண்ணுமில்ல மாரி, நெஞ்சு கரிச்சிக்கிட்டே இருக்கு. அசதியா இருக்கு. சித்த நேரம் தூங்குனா சரியாயிரும்” என்றார்.

“சரிக்கா, நீ போய் தூங்குக்கா” என்ற மாரி தானே சோறு போட்டுச் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கச் சென்றுவிட்டான்.

அன்று இரவு அவன் அக்காவுக்குக் கடுமையான நெஞ்சுவலி. ஏற்கெனவே இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்திருந்த முருகேஸ்வரி, ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுசெல்லும் வழியிலேயே இறந்துவிட கதறி அழுத மாரியை, “நாளைக்குப் பரீட்சை எழுதணும் … நீ நல்லாப் படிக்கணுமென்னுதான் உங்கக்கா ஆசைப்பட்டா” என்று அனைவரும் தேற்றினர்.

“மாரி, நீ போய் பரீட்சை எழுதிட்டு வா. அதுக்குப் பிறகு இறுதிச் சடங்கு வச்சுக்கலாம்” என அவன் மாமா கூறவும், அவர் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு, தன்னைத் தாயாக இருந்து பார்த்துக்கொண்ட சகோதரியின் பிணத்தருகே அழுதுகொண்டே படித்த மாரியை நினைத்து இப்போதும் கண்ணீர் வடிக்கிறார் அவன் தாய் சண்முகம்.

”என்ன சார் மார்க் எடுத்தேன். அம்மா மாதிரியிருந்த அக்கா சாவுக்கு அழக்கூட முடியாமல் பரீட்சைக்குப் படித்த பாவி சார்” என்று மாரி உடைந்து அழும் போது, நாமும் சேர்ந்து உடைய வேண்டிவருகின்றது.

அடுத்தநாள் அவன் பரீட்சை எழுதி முடித்துவிட்டு வரும்வரை அவனுடைய உறவினர்கள் காத்திருந்தனர். அவன் வந்ததும், அவனைக் கொண்டு அக்காவின் இறுதிச்சடங்குகளை நடத்தி முடித்தனர். சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்து, அடுத்த இரண்டு பரீட்சைகளையும் கனத்த இதயத்துடன் எழுதி முடித்தான் மாரி. பரீட்சைகள் முடிந்ததும் அம்மாவுடன் சேர்ந்து கரிமூட்டம் அள்ளும் வேலையில் இறங்கிவிட்டான்.

இந்த நிலையில்தான் அவனது தேர்வு முடிவுகள் வெளிவந்ததன.

அவனுடைய ஆசிரியர்கள், சக மாணவர்கள், அந்த ஊர் மக்கள் என் அனைவருக்குமே அவன் தேர்வு எழுதும்போது இருந்த நிலை நன்கு தெரியும். அப்படிப்பட்ட நிலையிலும் அவன் எடுத்த மதிப்பெண்கள் என்ன தெரியுமா? தமிழ் 95, ஆங்கிலம் 98, கணிதம் 100, அறிவியல் 99, சமூக அறிவியல் 98.

சாதாரண நிலையில் இருக்கும் மாணவர்கள் இந்த மதிப்பெண்களை எடுக்கும்போதே ஆச்சரியப்படும் நமக்கு மாரியின் நிலையில் இருந்து பார்த்தால் பரிட்சையில் தேறுவோமா என்பதே சந்தேகம். அதிலும் அவனுடைய அக்காவின் இறுதிச் சடங்கன்று கணிதப் பரீட்சை எழுதி 100-க்கு 100 மதிப்பெண் பெற்றிருப்பதை என்னவென்று சொல்வது?

மாரியுடன் சேர்ந்து பரீட்சை எழுதிய அவனுடைய அக்கா மகள் நிர்மலாவும் 423 மதிப்பெண்கள் எடுத்து நல்ல முறையில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறாள்.

இத்தனை இடர்களுக்கும் மத்தியில் தனது 10-வது வகுப்பை முடித்துவிட்டு +1 சேர இருக்கும் மாரிக்கு இன்னும் பிரச்னைகளும் துன்பங்களும் முடிந்தபாடில்லை.

கடந்த சில வருடங்களாக மாரிக்கு ஓயாத தலைவலி. வறுமையும் அடுத்தடுத்து வந்த சோகச் சம்பவங்களும் உளவியல்ரீதியாக மாரியை மிகவும் பாதித்துள்ளது. தாங்கமுடியாத தலைவலியால் அவதியுறும் அவனை உள்ளூர் வைத்தியர்களிடம் காட்டியபோது பிரச்னை ஏதும் இல்லை எனச் சொல்லிவிட்டனர். கோயம்புத்தூரில் ஒரு மருத்துவரை அணுகி விசாரித்த போது மாரியின் இருதயத்தில் பிரச்னை இருப்பதாகவும் அதைச் சரிசெய்ய சிறிது காலம் தேவை எனவும், அறுவை சிகிச்சை மூலம் அதைச் சரி செய்ய 21 வயதுவரை பொருத்திருக்கவேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளனர். சிகிச்சைக்கு உதவ PAD தொண்டு நிறுவனம் உறுதி அளித்துள்ளது.

அடுத்து Biology, Maths குரூப்பில் சேர்ந்து படிக்க விரும்பும் மாரி, இன்னும் எந்தப் பள்ளியில் சேர்வது, மேற்கொண்டு படிப்புக்கு என்ன செய்வது என்ற குழப்பத்தில் இருக்கிறான். அத்துடன் அவனுடைய தாய் சண்முகத்துக்கும் உடல்நிலை சரியில்லை. குடும்ப பாரம் முழுவதையும் சுமந்து கொண்டிருக்கும் மாமா முனியன் பற்றிய கவலையும் மாரியை அரிக்கிறது.

இப்படிப் பல இடர்களுக்கு மத்தியிலும், தன் மனவலிகளையும் உடல் வலிகளையும் தாங்கிக்கொண்டு தனது அடுத்த சாதனைக்குத் தயாராகி விட்டான் மாரிச்செல்வம்

Add this anywhere

Enhanced by Zemanta

Add this anywhere

High Noon in Koodankulam by Niranjan Ramakrishnan


Reproduced from http://www.counterpunch.org/

As the World Awakes, India Sleepwalks Into Nuclear Peril

Antinuclear logo

Many countries are rethinking their nuclear plans post-Fukushima.  Some are proceeding to draw down their nuclear power operations.  According to an AP report,

Germany…turned decisively against nuclear power after the Fukushima crisis, shutting down eight reactors and planning to close the remaining nine nuclear power plants by 2022.

Last June in the wake of the Japanese disaster, Italians held a referendum and rejected nuclear energy for their country, leading then Prime Minister Berlusconi to concede that his country would have to bid “addio” to nuclear power.

Having known nuclear devastation up close, first during wartime in 1945, and then in peacetime last year upon seeing the writing on the tsunami wall, Japan has acted with alacrity, From the same AP report,

Japan will be free of atomic power for the first time since 1966 on Saturday, when the last of its 50 usable reactors is switched off for regular inspections. The central government would like to restart them at some point, but it is running into strong opposition from local citizens and governments.

As Harvey Wasserman writes in CounterPunch, the recent election may hasten France’s move away from nuclear energy,

And France has replaced a vehemently pro-nuclear premier with the Socialist Francois Hollande, who will almost certainly build no new reactors. For decades France has been the “poster child” of atomic power. But Hollande is likely to follow the major shift in French national opinion away from nuclear power and toward the kind of green-powered transition now redefining German energy supply.

Anti nuclear power movement's Smiling Sun logo...

Wasserman’s article also declares that the chances of the United States building any new reactors are slim to none – the price tag of around $10 billion a reactor puts it at a decided disadvantage compared to – renewable energy!

Following Fukushima, China is engrossed in a bottom-to-top reevaluation of its nuclear energy strategy.

Thus is there a pensive re-examination of faith even among fervent believers in nuclear power.  Theoretical argument is one thing; the sight of one of the world’s most efficient and advanced populations struggling to cope with a nuclear emergency gives an entirely different aspect to the matter.  The slightest chance that huge centers ofpopulation might not just be devastated, but rendered unlivable for hundreds of years, alters the mental odds-making completely, as well it should.

This is the setting in which an establishment high on the  ‘development’ narcotic and tantalized by the apsara of growth rate has decided to commit India to building no less than 30 new nuclear reactors in the next 20 years.

Deeming the Fukushima meltdowns no deterrent to their previous plans, the Indian government and its agencies have tried to downplay fears about nuclear power in general, and those concerning the Koodankulam nuclear plant in particular. The plant, located right on the ocean at the country’s southern tip, bears a certain situational resemblance to Fukushima.

Widespread misgivings about safety and health issues have been sought to be pooh-poohed by trotting out an army of ‘experts’, led by former missile scientist and ex-president APJ Abdul Kalam, best known for his well-publicized ardor for turning India into a ‘developed’ country by year 2020, read, an endorsement of every grandiose scheme to take Indians as quickly as possible into the top ranks of the world’s consumers.

But, Koodankulam’s residents and their neighbors have begged to differ with the authorities. Their movement (there have been local agitations against the Koodankulam plant long before Fukushima), which the government has tried to ignore, belittle, slander and disrupt, is now engaged in a peaceful protest that has caught the attention of the world. According to PMANE (People’s Movement Against Nuclear Energy), some 9000 people are engaged in a sit in, with several hundred on an indefinite fast.  PMANE is now starting a ‘Respect India‘ campaign along the lines of Gandhi’s ‘Quit India’ movement of 1942. A line from their crisp  indictment of India’s development mania says it all, ”As a result of our ruling class’s nuclear madness, our land, water, air, sea, sea life, sea food and food security will all become spoiled and poisoned.”

It is noteworthy that the anti-nuclear struggle has no backing from major political parties, handmaidens all to a development ideology run amok, unhinged from any concern but economic growth rate.

If establishment luminaries are in the least troubled by the fact that there is still no good solution to the problem of nuclear radioactive waste, they have not let on. Even if no earthquake or tsunami ever came near the nuclear reactors, the dangers of soil and groundwater contamination are serious enough. It is reasonable to add that human (and yes, computer) error is an eternal fact – it wasn’t an earthquake that caused the Chernobyl disaster.  Seeing pictures of its after-effects 25 years later, it is clear one does not have to live through nuclear war to recognize the truth of a phrase attributed to Nikita Khrushchev, “the living will envy the dead”.  A malfunction is enough.

“As the world sleeps, India awakes to freedom”, Jawaharlal Nehru declared as he became free India’s first prime minister. It was the midnight hour of August 14-15, 1947. Some wags granted Nehru his eloquence but raised a minor technicality. Since it was 12 AM in India, it was actually daytime or evening in much of the world, which therefore was quite wide awake, thank you!  Today we might be on more solid ground in paraphrasing Nehru’s words: “As the world awakes to its dangers,  India sleepwalks into nuclear peril“.

Niranjan Ramakrishnan is a columnist and writer living on the West Coast. He is the author of Bantaism: the Philosophy of Sardar Jokes. His forthcoming book, ‘On the Other Hand’, is a collection of essays on Mahatma Gandhi’s ideas in the context of current-day issues. He can be reached at njn_2003@yahoo.com

Add this anywhere

Enhanced by Zemanta

“Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here” – Part 3


.

Myself By T.V. Antony Raj

.

“Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here” - Part 3:  Keeping your surrounding clean is a sin. 

Heaven is here

Heaven is here. Keeping your surrounding clean is a sin.

After living and working for three years in US, my young friend Joe is now back in India. The emails he sent me prompted me to write a series of articles titled “Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here”.

This is Part 3: Keeping your surrounding clean is a sin.

Dear Uncle Raj,

Greetings from Joe!

This morning around 6 a.m., the train stopped at Katpadi station for a long halt. My hunger kicked me out to buy something to eat to break my fast.

I walked on the platform towards the engine and found a stall where I bought a bottle of mango juice and a pack of breakfast neatly packed in a paper carton box with silver foiled coating. It had 3 idlis and 1 small vada, accompanied by sambar and a mint chutney.

I rushed to my coach, closed the screens on my coupe and started gobbling them, unsure of the taste, but to tackle my growling tummy. The sambar although sucked, the mint chutney definitely needs a great mention.

When I was done, it was time to trash it.

I searched thro’ the compartment for a trash-can or a bin, but failed in vain.

I went into the toilet and there was no bin.

I got down on the platform, walked around like a vagabond searching for a bin/trash-can.

Walked thro’ front and back along-side the train in-search of a trash-can, but failed again in vain.

At last, I was forced to throw my trash on the adjoining track, which was already a trash-dump.

I felt awkward and humiliated. I had no other option. I returned to my seat. 

Now, people in India are bent on globalization. They are emulating US and the European countries, by changing their culture and habits. Indians now eat at KFCs & McD’s, wear Hugo Boss & Gucci, drive Mercedes, BMW, Porsche & Maserati; but are not worried about their civic responsibilities, and do not have to the inclination to keep their environment clean and hygienic.

Is enforcement needed to tell us not to spit, shit, and litter anywhere we like, especially in public places?

When I look around here in India – be it a village, a town, a city, or a metro – I see nothing but heaps and mountains of trash. Here, one is free to throw whatever garbage wherever and whenever. It is the done thing. To many, keeping one’s surrounding clean seems to be a sin. 

I’m honestly doubtful if India could attract tourists from other countries with such a slovenly begrimed environment. If US was dumped like a dumpster (as India is portrayed here by me), will our NRI folks stay for long over there?

I’m feeling more stressed-out in the last couple of days after coming here with all these happening around me.

If only there is a sense of civic duty in everyone’s mind and if basic amenities as simple as a trash can be provided in public places then we can truthfully say, “Heaven is here… in India.”

Love & Prayers

Joe

“Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here” – Part 2


.

Myself By T.V. Antony Raj

.

“Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here” - Part 2: Clamped hands

After living and working for three years in US, my young friend Joe is now back in India. The emails he sent me prompted me to write a series of articles titled “Be a Lion in your homeland, spit and shit anywhere you want” aka “Civic sense in India” aka “Heaven is here”.

This is Part 2: Clamped hands

Dear Uncle Raj,

Greetings from Joe!

I’m writing this email to share my experiences with you on how one’s hands are clamped from being more responsible towards one’s civic duty and feel ashamed about the same.

Last night after having checked-out from the hotel in Singasandra, Bengaluru, I was on a cab towards Yevantpur station to board my train back to Chennai.

A few kms after we left the hotel on the road, there was an accident scene. A motorist hit and run by some vehicle.

People surrounded, watching and gazing as to how the fellow-human being is gonna pass-away. I could hardly make out the age of the victim, but I could see the nerves from his hands and body throwing his entire body from the ground to a li’l above seeking help.

I asked the cab driver, if he could call the ambulance or do something, who in turn responded, “Sir, these things happen quiet normal every day. so nothing to worry, someone will take care of him”.

I was shocked on one hand but felt more shameful on the other hand that I felt so helpless in the situation. I couldn’t walk out of my comfort zone to hop off the car and help him too, as I was on the rush to the train station to board the train.

The car had to take a detour (basically a long u-turn after a mile and a half), whilst still I looked-out thro’ the window to see if the victim sought some help, but couldn’t make out what happened…

If only there was civic sense, that poor victim of the accident would have immediately been taken by medical services.

Love & Prayers

Joe

RELATED ARTICLES
Enhanced by Zemanta

Add this anywhere